Geceyi öyle sevdim ki; sessizlikleri, gölgesiz silüetleri, gündüz yakalanamayan bakışları için. Sanki birbirini tanımadan, kendi varlığının ötekinin varlığına bağlı olduğunu aklına getirmeden kenti paylaşan iki dünya var. Bir yığın insan alacakaranlık vakti belirir ve şafakta kaybolur. Nereye gittikleri bilinmez. Bir tek biz, hastanedikler tanırız onları.