Eftalya
@Collectionofmoment
Böyle mi olacaktı, insanı sonsuz derecede mutlu kılan şey, aynı zamanda üzüntüsünün kaynağı mı olmalı?
120 okur puanı
Şubat 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Nora Seed, içinde olduğu hayattan nefret etmektedir. Yaşamı adeta geçmişte aldığı kararların pişmanlıkları ile doludur.
Zamanında yapmadığı, kabul etmediği teklifler yüzünden şuan yalnız kaldığını ve kimsenin ona ihtiyacı olmadığını düşünür. Hatta öyle ki insanların onsuz daha iyi olacağı kanısına varar. Böyle böyle düşünceler içerisindeyken hayatta ki tek dostu kedisinin ölümü ile birlikte kendisini artık tamamen işe yaramaz hisseder ve aynı gün intihar eder. İşte hikayede tam olarak bu noktada başlıyor. Nora ölmek yerine kendisini gece yarısı kütüphanesi diye tuhaf bir yerde bulur. Bu yer yaşam ve ölüm arasındaki ince çizgi olan araf boyutunda bir yer ve bu yer Nora’ya tüm hayatını mahveden pişmanlıklarını yeniden yaşama şansı sunmaktadır. Raflarda ki sonsuz kitapların her biri aslında onun farklı hayatlarıdır.
Bazı kitaplar tam ihtiyacımız olan zamanda gelir ya, gece yarısı kütüphanesi benim için tam böyle bir kitap oldu. Okurken Nora'yı o kadar kendimle bağdaştırdım ki ve bir süre okumaktan kaçtım. Aslında konusu çok basit ama bıraktığı etki verdiği mesaj her şeye bedeldi benim için. Paralel evrenlerle ilgili düşünmeyi çok seviyorum ben şahsen. Başka hayatlardaki benlerin neler yaptığını seçimlerimin bedelinin neler olduğunu hep merak etmişimdir. Yaşayamadığımız hangi hayalimize dönmek istesek de, farklı hayatlar hayal etsek de tek bir gerçekliğimiz var o da şu an. Aklınızda kalan, içinize ukde olan şeyler, tüm pişmanlıklarınız bugün sizi siz yapan şeyler.
Kitap öncelikle 1908'de başlıyor. Sara; oldukça garip bir çocukluk yaşıyor ve teyzesiyle büyüyor. Teyzesi; tüm kasabanın korktuğu bir kadın, büyülerle ve çeşitli şifa ilaçları ile ilgileniyor.
Kitapta çocukluğunu ve genç kızlığını gördüğümüz Anne artık Summerside Lisesinin müdürü olarak atanmış. Kitapta müdürlüğünün 3 yılını görüyoruz. İlk yılı okurken doğruyu söylemek gerekirse sıkıldım. Çoğunlukla Anne'in Gilbert'a yazdığı mektuplardan oluşması beni sanırım biraz sıktı ve yepyeni ve bir sürü olan karakterlere alışmam biraz zaman aldı. Ama sonraki iki yılı okumak çok güzeldi. Hem eğlenceli hem de duygusal. Dili zaten aşırı sevimli ve karakterleri çok hoş. Eğer bir kitap serisinde yaşama imkanım olsaydı hiçbir fantastik diyarı seçmez direkt Avonlea, Green Gables ve Rüzgarlı Kavaklar derdim. Yani Yeşilin Kızı Anne serisini seçerdim. Ana karakteri olmak istemez, Anne'in dostu olmak isterdim. Ki tüm bunlar seriyi ne kadar sevdiğimi açıklığa kavuşturuyordur sanırım.
Sevmediğim bir şey olmasa da eksik bulduklarım var tabii. Öncelikle kitabın belki de üçte biri mektuplardan oluşuyor ve çoğu da Anne'den Gilbert'a yazılmış. Oysa ben arada sırada Gilbert'tan, Davy'den, Marilla'dan, Diane'den de mektuplar gelmesini isterdim. Onları okumak bence kitaba ayrı bir hava katardı. Green Gables'a kitapta gidilse ve oradakileri de görsek de bence çok azdı. Tadı damağımda kaldı. Onları daha çok görmek isterdim. Anne’in Gilbert’a yazdığı sayfalarca mektubun ne bileyim arada bir yerlerde Gilbert’ın da Anne’e gönderdiği bir iki satırı okuyabildeydik keşke. 🥲 Ama yine de bitirdiğimde kitabı sevdiğimden emindim.
Körlük; bir gün ansızın yolda arabasıyla giden bir adamın, trafikte beklerken beyaz bir ışık sonrası kör olmasıyla başlıyor. Nereden ve neden geldiği bilinmeyen bu körlük, bir salgınmışçasına
“Benim için başka kimse yoktu. Senin dışında başka hiç kimse de olamazdı. O gün okulda yazı tahtanı kafamda kırdığından beri, ben seni seviyorum.”
Kitap, artık 18 yaşına gelen Anne, Gilbert,
