Neoliberal performans buyruğı, zamanı çalışma zamanına dönüştürüyor. Çalışma zamanını totalize ediyor. Bugün çalışma zamanımız dışında kalan bir zamanımız yok. Bu yüzden onu sadece tatile değil, aynı zamanda bizimle birlikte uyumaya da götürüyoruz. Bu yüzden bugün huzursuz uyuyoruz. Tükenmiş performans öznesi, tıpkı bir bacağın uyuşması gibi uykuya dalıyor. Dinlenme bile, işgücünün yenilenmesind hizmet ettiği ölçüde, bir çalışma tarzından başka bir şey değildir.
Görmek, gözetlemeyle tamamen örtüşüyor. Herkes herkesi gözetliyor. Herkes aynı anda Big Brother ve mahkumdur. Bu, Bentham'ın panoptikonunun dijital tamamlanmasıdır.
Performans ilkesi, oyunun içinde oyuncak ne varsa alır ve onu bir çalışmaya dönüştürür. Oyuncu kendine doping yapar ve tükenene kadar kendi kendisini sömürür. Dijital çağ, bir boş-vakit çağı değil, aksine performans çağıdır.
Acı olmadan, ötekinin negatifliği olmadan, pozitifliğin aşırılığı içinde herhangi bir deneyim mümkün değildir.