Akşam , gün sakinleşirken bir pencerenin kenarına otur.
Sokağın sesini dinle; kapıların kapanışı,uzak bir motorun sesi, belki bir kuşun havalanisi, bir çocuğun aglayısı. Zihin her sesi tutmak ister. Sen seç. Bir sesi biraz daha yakına al ,diğerlerini bırak.
Bu dünyada her şey bir saçmalığa dayanır; kendi tutkusu,ihtiyacı dışında ,başkalarına yaranmak ,para kazanmak ,şan şeref ya da benzer şeyler uğruna çalışan insan her zaman budaladir.
Sabah uyanıp da,güzel güneşi bütün parlaklıgiyla görünce "Bugün onu görecegim!" diye haykırıyorum; " Bugün onu görecegim!" bütün gün için başka arzum yok. Her şey ,her şey bu umudun içinde kaybolup gidiyor.