İnsanın kendi kendisini sevmesinin, kendini beğenmişlik olduğuna inanılır genellikle; ama kendisini hiç sevmeyen, kendi yaradılışından ve kişiliğinden gerçekten nefret eden kimselerde, sevme yeteneği yoktur; bu gibi kimseler, başkalarından ya olmayacak duygusal beklentiler içine girer ya da başkalarıyla duygusal etkileşim içine girmekten kaçınıp kendi içlerine kapanırlar.
İnsan doğasının en önemli ve en ilginç yanlarından birisi, kişinin, başkalarını aynen kendisini değerlendirdiği gibi değerlendirmesidir. Kendilerinden hoşlanmayan, nefret eden kimseler, başkalarından da hoşlanmaz ve nefret ederler; bir başka kimseyi sevebilmek, onu olduğu gibi kabul etmeye bağlıdır.
Bir insanı sevebilmek, her şeyden önce o insan tarafından sevilmeye bağlıdır; çocukluklarında bütünüyle kabul edilmişlik ve sevilme duygusunu tatmamış olan kimseler, büyüdükleri zaman sevme ve bunun karşılığında sevilme becerisini bir türlü gösteremezler.