Bir insanı unutmak,
bir insandan vazgeçmek,
bir insanı hayatından sonsuza kadar çıkarmak zorunda kaldın mı hiç?
Yaşıyor ama ölmüş gibi ulaşılamaz olması artık o insanın sana.
Kalabalık caddede binlerce yüze bakmak,
belki bir kez daha görebilmek için o yüzü,
belki biraz önce geçti bu kaldırımdan diye düşünmek,
belki şu an arkamda yürüyen insanların içinde bir yerde demek ne zordur değil mi?
Güzel bir film seyrettiğinde,
güzel bir şarkı dinlediğinde,
güzel bir yer keşfettiğinde,
güzellikleri oranında eksik kaldıklarını hissettin mi paylaşamadığın için onunla.
İçinde ağlayan çocuğa umut şarkıları söylemediğin, özlemini, susuzluğunu, açlığını gideremediğin zamanlar oldu mu hiç?
Can Dündar