....Unutma! Ya hepimiz "gercek" mutluluga ulasacagiz ya da hicbirimiz. Insanin sefaletten kurtulmasinin tek bir yolu var. Azinligin degil. Herkesin gozlerini acmasi.....
Elime bir kagit alsam simdi bir yazi yazmaya baslasam....
Nereden baslardim...
Istanbul u anlatirdim en cok.
Galata'yi , Karakoy'u... sevdiklerimi, ozlediklerimi. Kadikoye yanasirken vapur aslinda kalbimin sana yanaşişini senden habersiz.
Cicek satanlarin elime tutusturdugu gulu...
Bazen herseyin uzerime gelip beni bunalttigini yazardim.
Belki de bazen nasil ozgur hissttigimi, nasil guclu hissettigimi?
Koca koca sehirlerde hep cok kalabalik yasayip aslinda ne kadar yalniz oldugumu. Zor gorunsede yalniz yasamayi aslinda cok sevdigimi yazardim.
Bunu kesin yazardim.
Ve icimden anlar, anilar ve gozyaslari gecerken , bir an bile dusunmeden , pismanlik nedir bilmeden, tum varligimla, son nefesime kadar hakkini vererek yasayacagim bu hayati derdim. Bu son cumleyi kesin eklerdim. Elime bir kagit kalem alsaydim eger...
siz neler yazardiniz ?
Sen beni bilmiyorsun,
Ben de anlatmak istemiyorum artik.
Cok yoruldum .
Bir telasimda kalmadi ustelik...
Onceden icimdekileri, kirginliklarimi, ofkemi anlattigimda anlarlar sanmalarim da gecti (belki gecmemiste olabilir)
Olsun...
Her yasanmislik bir ogreti
Alip kabul ediyorum
Ustelik ilk andan beri beni sasirtmiyorsun.
Saniyorsun ki her sabah gunes gibi doguyorum gune. Bazen karanlik taraftan cikmakta ne kadar zorlandigimi da bilmiyorsun.
Yalniz ayakta durmanin ve bazen birinin elimi tutmasina ne kadar ihtiyacim oldugunu ve buna ibtiyac duymaninda benim asabimi bozdugunu bilmiyorsun..
Olsun...
Kendimi saklamadigimda, duvarlarimi aşmalarina izin veren kapilar actigimda, gordukleri karsisinda ya az ya fazla hisseden insanlarin vazgecislerini gormenin beni ne kadar uzdugunu de bilmiyorsun.
Olsun..
Beni gordugun kadar biliyorsun.
Artik ne masumuz, ne yalandan yoksun.
Resimleri sen al, mevsimler zaten benim.
Hadi olsun.. bu defa senin dedigin gibi olsun....
"Gokceozcan"