Aşağılama zayıfların silahıdır; zayıf olanların kendilerini gecmisin eyleme cagiran duygularina karsi savunabilmek için başvurdukları çaredir.
Çünkü erken yaşlarda uğradığımız kötülüklerde bir suçumuz olmadığı hâlde, kendimizi bunlardan sorumlu hissetmiştik.
Yetişkinlikte görülen terapi sırasında çocukken yaşanılan terk edilmişliğin duyguları o kadar yoğun bir acı ve ümitsizlikle birlikte yüzeye çıkar ki, açıkça görürüz: Bu insanlar küçük bir çocukken böyle duygulara katlanamazlardı, bedenleri buna dayanamazdı. Terk edilmişliğin bu acısına dayanabilmeleri için onlara bu acıda eşlik eden, empatiyle yaklaşan bir ortamda bulunmaları gerekirdi ve böyle bir ortamda bulunmuyorlardı. Bu nedenle de bu duygulara karşı konması, bunların bilinç dışına itilerek yok sayılması gerekiyordu.
"Güçlü duyguların yaşanması bizi pek çok şeyden azat eder."
"Kişi, bunalımlar ve 'yatıştırıcılar' olmadan yaşamak istiyorsa, dayanağını kendi benliğinde, dolayısıyla gerçek ihtiyaçlarına ve duygularına ulaşmakta bulmalı ve kendini özgürce ifade edebilmelidir..."