Gregor’un bir aydan daha uzun bir süre acısını çektiği ağır yarası - hiç kimsenin cesaret edip çıkaramadığı elma o günün bir anısı olarak gömülü kalmıştı- o acınacak ve iğrenç görünümüne rağmen babasına bile Gregor’un ailenin bir bireyi olduğunu hatırlatmışa benziyordu…