“Ne kadar bilirsen bil, bildiklerin karşındakinin anladığı kadardır” diye hatırlatır Mevlana... Çünkü cahille sohbet etmek zordur bilene, çünkü cahil ne gelirse söyler diline...
Elbette nasip diye bir hakikat de vardır ama nasip
yolda olanı görür, yolda olanın karşısına ihtiyacı olduğu kadarıyla çıkar. Yolun kenarında bekleyenin, hayata izleyici kalanın nasiple buluşması mümkün müdür?