Yaşamak için gereken, neredeyse, her şeyin, önlerine konduğunu gördü tüm ölümlülerin. Kudretliler yüzüyordu zenginlik ve onur içinde, ve gururlanıyorlardı çocuklarının iyi şöhretiyle. Yine de yoktu ruhunun derinlikleri ürpermeyen, sahip olduklarına rağmen yüreği hiç ezilmeyen! Anladı ki esas sorun kabın kendisinde,
zira her şeyin en iyisini koydan da içine,
Kap onu çürütüyordu, ne çare!
Zalim kader zamansız çaldıysa ruhumun yarısını benden,
diğer yarımın kalması için var mı hala bir neden?
Bir bütün olarak yaşamamak,
Soğuttu beni kendi kendimden.