Her dilde yardım istiyorum. Her inanışta dua ediyorum. Her insanda kendimi arıyorum. Aidiyetsizliğim, ipleri kopmuş kuklalara benziyor. Bağlanamadığım insanların ve bağlı hissetmediğim bu hayatın sahnesindeyim.
Devinen, eyleyen, deneyen, düşen, acı çeken, âşık olan, aç kalan Nâzım Hikmet daha nice insanın gözü, kulağı, dostu, düşmanı ve benzeri bir yerinde kendini konumlandırarak o güzel, güneşli günleri arıyor.