“Bir insan dostunu kaybettiğinde diğer dostlarında bulur teselliyi, altınlarını kaybettiğinde bir süre durulur, hâlâ sağlıklı ve hırslıysa bu talihsizliği kovar aklından. Ama kalbinin huzurunu kaybeden teselliyi nerede bulur, yerine ne koyabilir? Hangi akıl yönetebilir onu artık. Ölüm seni yokladığında acı çekersin. Ama günler ve geceler geçip gittiğinde, yaşamın hassas parmaklarının yumuşak dokunuşlarını tekrar hissettiğinde tekrar gülümsetir ve neşene kavuşursun.