Yaşantısının çocukluktan sonraki ‘kendine ait’ yıllarını yalnız yaşayarak geçirenler, daha sonra en uyumlu, en heyecanlı ve verimli bir beraber yaşamda bile, yalnızlıklarını özlerler. Bunun, birlikte olunan kadın/erkekle hiç ilgisi olmadığı, tamamen kişisel bir gereksinme, alışkanlık ve durum olduğunu, ancak bilenler anlarlar.
Eğer çocukların babalarıyla gurur duymaya ihtiyaçları varsa, belki de babaların da, kendilerini rahatlatmak için, çocuklarının hayranlıklarına ihtiyaçları var.