Hayal kırıklığı insanı öldürmüyor . Yalnızca , yaşama azmimiz bir parça eksiliyor; başka bir şey olmuyor … Bir defa daha ayağa kalkana kadar, eskisi gibi gülmeye başlayana kadar, günlük işlerin hengamesine tekrar dönene kadar , bir vakit bocalıyoruz. Sonra yara izi gibi bir şey kalıyor … Zamanla kabuk bağlıyor . Elini hep oraya gidiyor ; kaşıyorsun … İnsanın , diliyle eksik dişini yoklamasına benziyor . Sonra kaşımamayı , yoklamamayı öğreniyorsun .