Deniz
@D_Y_G
Şu anda okuduğu kitaplar
Dışarıdan nasıl göründüğünün aşırı önemli olduğu bir çağdı bu, içeriyle kimse ilgilenmiyordu. Herkesin kendi hayal gücüne göre çizdiği bir avatarı vardı. Ortalıkta gerçek insanlar değil de avatarlar dolaşıyordu. Var olmak için hep bir şeyler yapmak gerekiyordu, yapmayanlar yok sayılıyordu. Sadece olduğu gibi olarak var olma hakkını herkes kaybetmiş gibiydi.
Bazı insanlar kendi huzursuzluklarını bir çeşit sosyal sorumluluk projesi gibi dağıtır. İçleri karışıksa ortamın da karışması gerektiğine inanırlar. Çünkü tek başına mutsuz olmak sıkıcı bir iştir.
Travmalarımız olmasa ne yapardık¿Alıntı
Travmalar hayat karşısında bir mazeret, bir hikaye, bir kimlik sağlıyor bize ve biz bu durumun konforundan yararlanıyoruz.
Aile evi
Eve girip çıkan herkes kafesine razı kuşlar gibi geliyor. Ben özgürce uçmanın tadını almıştım. Rüzgar beni dövüp gerisin geriye kafesime sokmuştu.
