"Birkaç hayat önceydi, belki de dün; zamanı karıştırdım. Fakat, henüz bıyığım beyazlamamıştı. Annemle yaşardım o vakitler. Sonra bir cenaze kaldırdım. O gece çok düşündüm. Bıyığım beyazladı. Hastanenin bahçesine çıktım. Sigara yaktım, güneşi söndürdüm. Gerek kalmamıştı ışıldamasına artık. Zaten renklerin hepsi koyulaşmıştı. En son ne zaman begonya gördüydüm ? En son ne zaman kokladıydım O'nu? Üzerine sinekler çullanan sokak köpeğini sevdim. 'sen de, ben de' dedim. Kaşlarını kaldırdı, yemek bekledi benden. Ama ben artık toktum merhamete. 'şairane bir mağlubiyet yaşadık.' yanına sokuldum köpeğin. Çok daha düşündüm, ruhum beyazladı."