Esra
@Dailygezinti
Bakmışsın ki ortalarına gelmişsin hayatın ve içindeki çölden başka hiçbir kazancın olmamış. Ellerin bomboş.
İçinde yer yer kendimi bulduğum kendimle özdeşleştirdiğim kısımlar olan bir kitaptı. Veronika’ nın anlam arayışları tatmadığı, yaşamadığı şeyleri yaşadığı tatsız olaydan sonra deneyimlemeye başlaması ne kadar acı da olsa en azından bazı şeylerin içinde kalmadan özgürce bir deliymiş gibi (onlara göre deliler istediklerini yapabilirlerdi, yargılanabilirlerdi. Ama en kötü sen deli misin derlerdi? Zaten deli değil miydi? Kimin umrunda? ) yapabilmesi yaşayabilmesi içime su serpti. Kitapta çoğunlukla hayatın anlam akışını sorgulayabilirsiniz. Veronika ya da diğer yan karakterler üzerinden haberiniz olsun. Güzel sade akıcı bir kitaptı. Yazımı buraya kadar okuduysanız teşekkür ederimm. Yazımı şu alıntıyla bitirmek isterim.
Gerçekten yaşamaya başladığın an, öleceğini anladığın andır.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Spoiler içerebilir.
Halit Ziya Uşaklıgil, her ne kadar Aşk-ı Memnu için hayal ürünü dese de, roman bana sanki günümüzden seçilmiş gerçek bir olayı okuyormuşum gibi hissettirdi. Dili, o zamanın kelimelerini de barındıran ama aynı zamanda çok sade ve akıcı bir tarzda yazılmış. Karakterlere gelecek olursak; Nihal ne kadar çabuk sinirlenip bayılsa da, ne kadar çabuk sinirlenip aksi davransada onun yaşadıklarını az çok kalbimde hissettim. Elindeki kıymetli kişilerin hayatından bir bir çıkması ne kadar acı bir durum. Keşke Adnan Bey, kızını kendinden uzaklaştıracağına yanında durup sevseydi ve gözlerinin içine gerçekten baksaydı; o zaman Nihal’i çok daha iyi anlardı. Behlül ise Nihal’e en son darbeyi indiren isim oldu. Ve Nihal’in iyice kötü bir buhranın içine girmesine neden oldu. Aynı şekilde Bihter de öyle. Baba ile kızın hayatını alt üst ettiler. Bu romanda asıl yanan Nihal ve sonrasında babası oldu, gerçekten yazık kalanlara.
Spoiler içerebilir.
Kitapta Atticus’un öğretileri, ilerlemekte olan bir halk için tam anlamıyla yol gösterici özelliktedir. Çocukları da babalarının yolundan ilerleyebilecek potansiyelde, çok iyi yetiştirilmişler. Okurken Scout’un yerinde olmayı gerçekten istedim; onu derinden seven bir abiye ve örnek bir babaya sahip, bir çocuk için daha ne olsun?
Bu hikayeyi sadece bu üç isimle sınırlayamam. Aileye emeği geçen Calpurnia, gizemli varlığıyla masumiyeti temsil eden “Öcü Radley” ve adaletin yanında duran Şerif Tate’i de anmadan geçmeyeyim. Hepsi bir araya geldiğinde, insanın içindeki iyiliğe olan inancını tazeleyen muazzam bir bütün oluşturuyorlar.