Gonca
@Daisysofmemories
299 okur puanı
Ağustos 2017 tarihinde katıldı
10/10
2024 48. kitabı
Müzede Bir Macera Leonardo Da Vinci | Kitap Yorumu
Geçenlerde sınıf kütüphanemiz için kitaplar almıştım. Birkaçını da koymadan önce okumak istedim. Bu kitap da onlardan birisiydi. Öğretmen bakış açısıyla yorumlayıp inceleyeceğim bir kitap olacak. Hadi başlayalım.
İlk olarak kitabın tasarımından bahsetmek istiyorum. Kapağı oldukça ilgi çekici. Kitaplığı koyduğum gibi sınıfta iç savaş çıkarttı ben okuyacağım diye İç sayfa tasarımları da oldukça güzel. Özellikle sayfa altlarına konulan QR kodlu bilgilendirme kısımları benden ekstra puan aldı diyebilirim.
Yaş seviyesine gelirsek, 3. Sınıftan itibaren yani 8 yaşlarından olan çocukların rahatlıkla okunabileceği bir kitap.
Hikaye çocukların okul gezisi olarak resim müzesine gitmesi üzerinden kuruluyor. Çocukların resme olan ilgisizliği ve ikinci plana atılması en doğru kısımlarından biri. Sınıflarımızda da resim alanında yeteneği olan öğrenciler dışında çocuğu öğrenci matematik ve fen alanının daha ilgi çekici olduğunu söylüyor. Yazarın bu noktadaki tespiti gerçekten çok doğru. Kitabı okuduğumda kafamda bir yerler tetiklendi. Sınıfta daha fazla nasıl ilgi çekerek resim dersinden verim alabileceğimi düşündüm. Çocukların ilgisini çekecek ve sevecekleri bir kitap olduğunu düşünüyorum. ️
Gonca
Gonca
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
5/10
2024 45. kitabı
İlk kitabını okuduktan sonra devamını alma kararı aldım tatlı bir başlangıcı var diye ama bu kitap aşırı durgundu. Daha fazla olay beklentim vardı açıkçası. Karakterlerin duygularına daha ağırlık verilse de olay örgüsünün işlenişi fazla durgundu. Bir aksiyon bekliyordum. 3 kitaptan oluştuğu göz önüne alınırsa son kitapta biraz oldu bitti olacak gibi.
7/10
2024 31. kitabı
Küçük Yuvarlak Taşlar çıktığından beri listemde olan bir kitaptı. Nihayet vakti geldi ve okuyabildim. Kitap kısa olmasına rağmen dolu dolu ve yoğun duygular içeriyor. Çekirdek bir ailenin bireylerinin yaşamlarını okuyoruz. Önce anne, sonra kız en sonunda da babanın bakış açısıyla hayatlarındaki dönüm noktalarınız, zorlandıkları şeyleri bir bir görüyoruz. Kitabı okurken hep aklımda bir aile nasıl birbirine bu kadar yabancı olabilir diye düşündüm. Bazen burnumuzun dibinde olan kişilerin düşüncelerini duygularını anlamadığımızı fark ediyoruz. Melisa Kesmez bize aile olsak dahi hayata bakış açılarımızın acılarımızın büyük kısımlarını birbirimizden nasıl gizlediğimizi, aile olsak da birey olarak varoluş sancıları çeken bir aileyi anlatmış. Sanırım açık ara yazarın en sevdiğim kitabı olduğunu söyleyebilirim.
10/10
2026 5. kitabı
Çocuk, Köstebek, Tilki ve At bir çocuk kitabından daha fazlası. Sade ve yalın diliyle çocuk bakış açısıyla aslında sevginin her birey için ne kadar önemli bir şey olduğunu gösteriyor okuyucusuna. Bir cümlesine belki de dakikalarca bakabileceğimiz bu kitabın sadece çocuk kitabı olarak değerlendirilmesi kesinlikle üzücü olur. Başucu kitabım olarak yerini aldı.
Okuduktan sonra animasyonuna da bakmanızı tavsiye ederim. Öğrencilerimle beraber izledik ve çok da sevdik. Zaten bire bir kitabın aynısı.
10/10
2024 20. kitabı
Söyleme Bilmesinler.. Bitirdiğimde birkaç dakika hazmetmem gerekti kitabı. Uzun zamandır böyle insanlığa ayna tutan gerçekliğe yakın bir kitap okumadığım fark ettim. Şermin Yaşar'ın okuduğum ilk kitabı. Son olmayacağı da kesin. Daha girişte vurucu başlıyor zaten. Yazarken sıkıntısını hissettiği Ethem'e ithaf etmiş. Kaç tane Ethem var acaba içimizde diye düşünmeden edemedim. Kitap çoğu kitaptan farklı olarak çoklu karakter ağzından yazılan bir kitap. İki karakter olanlara rastlıyoruz fakat bu tam 9 kişinin ağzından. Ethem ile başlıyor çevresindeki insanların düşünceleriyle devam ediyor. Düşünce akışlarıyla başlarken anlamadan hayatlarından kesitlerle devam ediyor. Tek tek herkesin sakladığı sırları öğreniyoruz. Bir bir aralanıyor kapılar. Her sayfada bir darbe iniyor göğsüne insanın. Bir yandan da düşünüyorsun ne kadar Ethem'im ne kadar yükü üstüme alıp sıkıyorum kendimi. Niye zevk almıyorum hayatımda bir şeyleri anlamak için bütün herkesin sırlarını dökmesi mi lazım? Gerçekten ne zaman birisine derdini sorduk ya da ne zaman biri bize derdimizi sordu? Bir sürü soru dönüp dururken karakterlerin ne kadar iyi işlendiğini fark ediyorum. Öyle güzel işlenmiş ki karakterler. Erkeklerin ağzından okuyoruz çoğunca kitabı ama hiç mi eksik gelmez. Kadın bir yazarın böylesine erkek düşüncelerini okuruna kabullendirmesi zordur. Düşünce akışları, karakter geçişleri gerçekten kusursuz. Sanki okurken bir balon çizildi etrafıma kitapta yaşamış gibiydim o sırada. Son sayfaya gelince ah dedim sıkıntımızı ve sırlarımızı söylemeli mi yoksa kitabın adı gibi söylemeyip kimseler bilmesin mi? Müthişti! Hiç düşünmeden okunmalı.
