“Ben Diyarbakırlıyım Gülşah,” dedi sanki işlediği bir kabahati dile getirir gibi. “Sense Balıkesirlisin,” diyerek
şaşkınlığımı ikiye katladı. Adımla hitap edişi, memleke-
timi bilişi? Bu nasıl işti?
“Adımı biliyorsun, memleketimi de? Ama ben söyle- medim ki sana?” dedim.
Gülümsedi, gülümsediğinde dünyadaki tüm kötülük- ler yok oluyordu bence.
“O gece bir tek sen âşık olmadın Gülşah,” dedi yine içime işleyen gülümseyişiyle.