Ayışığındaokuyankız
@Darkblackthings
12 okur puanı
Ocak 2019 tarihinde katıldı
“Ki ırmakların en yorgunu bile,denizle birleşir bir noktada...”
Geçen her dakikayla birlikte yeni belirlenemez bir duygu sarıyordu bütün benliğini.Bu çevresindeki her şeye ,karşılaştığı herkese karşı duyduğu sonsuz bir tiksinmeydi;kinle dolu,bitmez tükenmez,neredeyse fiziksel bir tiksinme…Yolda rastladığı herkes tiksinti veriyordu ona;herkesin yüzü,yürüyüşü,hareketleri tiksinç geliyordu.
Schiller’in temiz yürekli,iyi insanları da böyledir: Son dakikaya dek insanı hep tavus tüyleriyle süslerler, kötülüğü akıllarına bile getirmezler;madalyonun öbür yüzünü önceden sezinleseler bile söylemeleri gereken gerçek sözleri önceden hiçbir şekilde ağızlarından kaçırmak istemezler;bunu düşünmek bile onları incitir;tavus tüyleriye süsledikleri kişi gelip de kendilerini burunlarından yakalayana dek,elleriyle yüzlerini örtüp gerçeği görmek istemezler.
-Söz eylem demek değildir.