Öldürdüğüm insanın ardından kesinlikle pişmanlık duymayacak kadar hissizdim. Demek ki, acının da sonuna gelinebiliyormuş. Hissetmemenin başlangıcına varılabiliyormuş. Tek adımda sınır geçilebiliyormuş. Evet, ben gerçeğin kendisiydim. Buna şüphem yoktu çünkü gerçek de böyleydi. Benim gibi. Hissiz ve acımasız...