Hülya KADIOĞLU
@Daydream35
Kitap okuyup instagramda ve burada yorumluyorum. Kitabınızı tanıtmak için iletişime geçebilirsiniz.
Şu anda okuduğu kitaplar
Günlükte Yazanlar
Sabah saat yedide yine pencerenin kösesine sinip Yeşim'in çıkmasını bekledi. Çıkmayınca da izinli olabileceği aklına geldi Sonuçta eski eşi de olsa çocuğunun babası ölmüştü . Bunu atlatmak kolay olmasa gerekti.
İşe gitmek için saatin erken olduğunu düşününce Hikmet'in günlüğünü aldı. Günlüğe öylesine dalmıştı ki Hikmet'in varlığını hissetti odada. Hayriye'nin gözyaşlarını duydu. Ama en çok Esma'yı düşündü. Hikmet ondan neredeyse hiç bahsetmemişti Düğünleri nasıl oldu, evlendikten sonra birbirlerini sevdiler mi nasıl bir aile oldular, bunları hiç anlatmamıştı. Defterin ilerleyen sayfalarına göz gezdirdi. Her sayfada Hayriye vardı. Sadece birkaç yerde Esma adını gördü. Çantadan çıkardığı kırmızı tükenmez kalemle altlarını çizdi. Esma için daha da üzüldü Kabul görmemek ne demek çok iyi biliyordu. Her zaman bir adım geride ve hep eksik olmak, sürekli kendini beğendirme çabası icinde olmak ve kimseye beğendirememek...
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
İpteki Cambaz
"Bir ipte iki cambaz olmaz." derler eskiler. Yalan. Vallahi yalan.
Çünkü bal gibi de oluyor, hem de bir değil, iki değil, üç Bazen dört, beş , altı... Bazen daha fazla. Önemli olan denge. Önemli olan birlikte çalışmak, mükemmel bir uyum içinde.
Doğru, her şey bir ipte bir cambazla başlıyor aslında. Herkes diyor ki "Benim ipim, benim kurallarım, istediğim gibi atlarım." Ben de öyle demedim mi? Peki ya sonra?
Sonra bir cambaz daha geliyor yanına. İp artık ikisinin ipi. Önce iki taraf da kendi oyunlarını göstermeye çalışıyor karşındakine. "Bak, ben neler yapıyorum." diyor. Hopluyor, zıplıyor , yeri geliyor meydan okuyor. Ama eğer ipte zıplamaya devam etmek istiyorlarsa, önemli olan bunu bir yarış hâline getirmemek. Karşıdaki insanı bir rakipten ziyade bir takım arkadaşı gibi düşünmek. Artık iki cambazın da kazanmak için birlikte çalışması gerektiğini kabullenmek.
Sınav günü
Sınav günü gelip çattığında Ayla'nın babası kızının içeride döktüğü ecel terlerinden habersiz dışarıda bekliyordu safça; belki biraz heyecan ve korkuyla ama umutla. Kızının her zaman yaptğı gibi bu sınavı da kazanacağından emin. Ayla ise içeride alnının terini siliyordu ha bire. Karşısındaki sorular sanki yabancı bir dilde yazlmış gibiydi; bırak iki şık arasında kalmayı, soruyu anlamıyordu bile bazen. Özellikle matematikte... İçinden bir yandan avukatlık sınavlarına hazırlandığı için sürekli bir gel bir giden matematik öğretmenine, onun yerine gelip bir iki ay sonra yeniden giden, kimilerinin disiplinle ve ders anlatmakla hiç alakası olmayan geçici öğretmenlerine ve belki biraz daha uyank olup eksiklerini kendisi kapatmadığı için kendisine saydırıyordu. Ama ne yazık ki artık çok geçti ve son pişmanlık fayda etmiyordu.
