Hחילמי Sסווינס

Hחילמי Sסווינס
İnsanlar ikiye ayrılırlar. Pardayanlar'ı okuyanlar ve okumayanlar. Ahmet ALTAN
Ne Kadar Kitap Kurdusun?
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖 40-70p: Hafif bağımlı 👀 80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bazı Ayrılıklar Bir Kitabın Bitmesinden Daha Hüzünlüdür...
Uzun yıllardır içinde bulunduğum bu kitap sitesi, benim için sadece kitapların konuşulduğu bir yer olmadı.. dostlukların kurulduğu, izlerin bırakıldığı bir mekân oldu. Zaman geçtikçe eski arkadaşların birer birer ayrıldığını görmek, kapanan bir kitabın son sayfasını çevirmek gibi geliyor. İnsan en çok da alıştığı seslerin, tanıdığı isimlerin eksikliğini hissediyor. Demek ki geriye sadece okunan kitaplar değil, birlikte geçirilen güzel zamanlar da kalıyormuş.
Bir sahaf kitabının en güzel yanı, sadece bir hikâye değil bir geçmiş de taşıması.
Kitap Alıntısı
Geçerken uğrayım dedim.
Yine olumsuzluğun çarkları dönmeye başladı… İnsanın yazgısı karakteri gibidir, karakteri de yazgısı gibi. Değişmez. Neyse o, neysen osun. Herkes anlaşılmak istiyor, kimse anlamak istemiyor. Asıl insanı hasta eden; hissettiği şeyi ifade edememek, kelimelere dökememek. Belki duygularının birkaç gramını bile çevirebilse, içinde ne kadar iyi şeyler beslediğini yansıtabilecek… Savunmasını sadece kendi kendine, iç dünyasında, “iç konuşma” lügatında anlatmaya başladığı andan itibaren, artık bu dünyadan kopma yolunda ilerlemeye başlar. Bir zamanlar hep değer verdiğim arkadaşlarım olmuştu. Onlar sadece benim için değerliydiler. Hiçbir zaman herhangi biri için “değerli” mertebesine ulaşamadım; olmadım, olamadım. Her seferinde ya sözlerim ya hareketlerim buna engel oldu. Her şeye rağmen tanıdığım bütün insanlara iyi duygular besledim; hissettirmeden, içimden… Aslında benim dünyam içimdedir. Orada kendimle bol bol vakit geçiririm. Birbirimize fıkralar anlatırız; o kadar gerçekçi olur ki anlattıktan sonra gülerim. Deli olduğumu sanırlar… Herkese defalarca hak tanıdım. Kusuru hep kendimde aradım ve her seferinde bir şeyler uydurdum; yalnızlıktan kurtulmanın en ucuz yolları… Her seferinde istenmediğimi gayet iyi biliyordum. Acaba yalnızlık mı çekiyordum, yoksa yalnız mı kalmak istiyordum? Yoksa diğer alanlardaki başarısızlığımı göz önüne getirip yeniden hüsrana uğramaktan mı korkuyordum? Şu an yazdıklarım ne kadar deliliğe bağlansa da, bu satırları okuyan her kimse bunları hissetsin isterdim.
İnsana Dair
Loş umut
Biliyorum, bunlar son mutluluk kırıntılarım. Penceremi örten iki parça gazetenin birleşim yerinden karanlık odama sızan son ışık demeti… … biliyorum. H.s
İnsana Dair