Pınar K
@DeLavinia
Toz pembe kitaplardan ziyade gerçekleri vurguluyor. Hayatın gerçeklerini, acımasızlığını...
Konsomatris Leyla ile eşi Cemal Bey'in çocuğu Nuran'ın hikayesi. Yeşilçam tarzında, eski türk dizilerinde gibi hissettim kendimi. Kötü bir anne, saf ve kör kütük aşık bir adam, yaşadığı şeyleri hak etmeyen, küçük yaşta büyük dertler üstlenen bir çocuk.
Nuran babası Cemal'in ölümüyle amcasının yanında kalır. Yaşadığı küçük kasabadan ayrılır. En önemlisi de İhsan Ağabey'inden. Amcasının yanında yaşarken hep onu düşler, onunla gelecek hakkında hayaller kurar. Peki ya hayalleri gerçek olacak mı? Kitap harikaydı. Hala okumadıysanız hemen okuyun derim.
Spoiler içerir:
Okuduğum en iyi polisiye romanlardandı. Kitap Mia adında bir kızın kaçırılmasını anlatıyor. Mia zengin bir ailede yetişmiş olmasına rağmen sevgiden mahrum bırakılmıştır. Colin Thatcher ise Mia'yı kaçıran şahıs.
Colin'in annesi erken yaşta parkinson hastalığına yakalandığından Colin küçük yaşlardan itibaren çalışmaya başlamıştır. Fakat zamanla kazandığı para yetmediği için Dalmar denen adamla tanışıp onun pis işleri karşılığında para almaya başlıyor.
Kitabın sonunda çıldırdım gerçekten. Ben sanıyordum ki Colin Mia'yı vuracak ve kaçacak. Ama işler hiçte düşündüğüm gibi değildi. Gözyaşlarımı tutamadım gerçekten.
Kesinlikle okumanızı tavsiye ederim.
Bütün dünya sessiz. Her şey huzurlu. Daha önce hiç bu kadar mükemmel bir gece geçirmediğime eminim. "Şu an dünyanın başka bir ucunda savaş olduğuna inanmak imkansız," diyor bana. "İnsanlar açlıktan ölüyor. Çocuklar istismar ediliyor. Medeniyetten kopmuşuz. Bir çocuğun çalkaladığı kar küresinin içindeki iki minik figürüz," diyor. Söylediğini hayal ediyorum.
