Kırık bir kalp küser dünyaya,
Oysa tek istediği mutlu olmaktır.
Bir ruha aşık olduğu zaman,
Umut yuva yapar o kırık kalbe.
Kimse bilmez ne acılar çektiğini,
Gözleri görmez aşık olmayanların.
Ve bir gülümseme uğruna o kalp,
Yine ve yeniden yaşamak ister.
Unutur dertleri gülüşünü gördüğünde,
Kalbi hızlanır, yanakları kızarır,
İşte o zaman hayat yeniden başlar
onun gözlerinde.
Hayali duygulara sarılmış bir kalp,
Ancak kendi dünyasında mutlu olur.
Bilmez ne zaman göreceğini, o kömür gözleri,
Bir bakış uğruna,
Bilmez kaç geceyi devirdiğini.
Bırak korkak desinler,
Kimse bilmez içerdeki savaşı.
Bir itiraf uğruna kaç gece,
Kimse bilmez uykusuz kaldığını.
Hayat bu nihayetinde, herkes yaşar,
Bırak, desinler yüreği kararmışlar.
Aşkı üç harften ibaret sananlar,
Sevgiyi yalnızca bir boyunda ararlar.
Fakat azizenin gözlerinin teklifi gizemle, akla hayale gelmedik mucizelerle ve ebedî yaşamla doluydu. O gözlerdeki ruhu ve hissiyatı, kendi ruhuyla birlikte bir an için görmüştü.
Eğer yaşam onun için fazla anlam ifade ediyorsa, o zaman kendisi de yaşamdan daha fazla şey talep etmeliydi; ama bu talepte böyle arkadaşlıklarla bulunamazdı.