Neredeyse bütün 18, 19 ve 20. yüzyılın başları edebiyatında şöyle bir şey olduğunu fark ettim: Ana karakter sevgilisine ya da arkadaşına duygularını açarken şöyle diyor. "Senden nefret ettiğimi (senin yokluğundan gücenmediğimi, seni özlemediğimi, sen olmasaydın hayatımda herhangi bir değişiklik olmayacağını vb.) fark ettim. Ama senin bana bu yüzden gücenmeyeceğini de biliyorum. Ah, sevgili Defne!"