Simone
@DekiOyleSimone
"mutlu insanların öyküsü olmaz"
266 okur puanı
Ağustos 2016 tarihinde katıldı
Seni, kendimden ayrı tanımıyorum. Yalnız kaldığım, sen yanımda bulunmadığın zamanlar gerçekle ilgin kesiliyor; böyle anlarda seni düşünemiyorum bile.
Sayfa 127 - E Yayınları
Reklam
Katil hayatımızın bir parçasıydı, öldürülen değil.
Sayfa 93 - E Yayınları
ONUN sevgilim olduğunu düşün. Bu düşünceyi yok etmek için ortadan kaldırman gerekecek. Değil mi?
-Bilmem. Pek emin değilim.
Bir gün, bana manto alıyorduk. Satıcı yanıma yaklaştı, mantoyu giymeme yardım etti. Yakamı düzeltmek için elini boynuma attığında sen yetiştin, bir şey söylemeden adamın elini tuttun ve boynumdan uzaklaştırdın. Tıpkı bir eşya gibi. Her halde elini iyice sıkmıştın, olduğu yerde dondu kaldı. Yüzü kıpkırmızıydı, bağıracakmış gibi ağzını açtı.
-Elini boynundan çektim, çünkü sana dokunmasını istemiyordum.
Ama onunki, herhalde sırf mesleki bir davranıştı.
-Bilmiyorum, sen de bilemezsin. Sana dokunduğunda neler duyabileceğini düşünüyordum.
Bu düşünceyi yok etmek için de adamın elini boynumdan çekmen gerekti.
-Evet.
Sayfa 36 - E Yayınları
Gölgeleri birbirine dokunuyor, tek gölgenin bir araya getirilmiş parçaları gibi birbirlerine karışıyorlardı. Her çift ayrı bir yönde uzaklaşıyor ve ay ışığında, insanların yaşadığı tarlalarda gezinmek üzere yamaçlardan inen kavruk çamları andırıyordu.
Sayfa 15 - E Yayınları