"Artık birbirimizi hiç görmeyeceğimize göre, yalnız yaşayacak değilsin ya” dedikten sonra, dedikten sonra,
“Ama ben yalnız yaşamanı, sadece bana ait olmanı istiyorum” diye ilave ediyorsun. Ben de yalnız sana ait olmayı istiyorum. Bundan zerre kadar şüphe etme. Senden başkasıyla en küçük bir münasebetim olabileceğini aklına bile getirme.
Bugün senden uzak oluşumun bir mecburiyetten ileri geldiğini bilmiyor musun? Bundan dolayı bu mecburiyete, hayata, her şeye lanet ettiğimi bilmiyor musun?