Su kopardı ipini
Kirpikleri kayboldu toprağın üstünde
Ellerim onu kucaklayan iki sur
Yollar kayıp
Göçetse pencerelerim
Ne bir kitap ne de onda bir beyaz çiçek
Ben ve ıssız kıyılar
İplerimiz gevşer, kimsesizliğimizle.
Böyle haykırırım suskunluktan sonra içimde
demlenmeden sözü
Beni görenden haykırırım
Ey ayakta duramayan ey ölü kalan
Bu suskunluğun altında,
Haykırırım çocuklaşması için bu rüzgarın
Sabah olması için dilim kanımda ve nağmemde
Haykırırım: beni görenden
Bu suskunluğun altında böyle demlenmeden bende söz,
Haykırırım yalnızlığıma inanmanız için benim ve gölgemin...
Ne zaman battı gözlerime gözleri
Derin tuzlu bir gündoğumu
Derinlerde görüyorum dünü
Anlamadığımı görüyorum
Uyanıyorum yaşamımda gerçekleşiyor
Benim ve gözlerinin arasında...