Ağac altında, ay işığında bir-birinə sığınan sevgililəri yad nəzərdən qoruyan gecə.. öz yumşaq yastığı ona zindan kəsilən, ağır xəstərin dərdinin üstünə dərd gətirən gecə..oğrulara əyrilərə himayədar olan,öz xəstəsinin keşiyini çəkənlərə cəhənnəm kəsilən gecə..
Xərçəng xəstəliyindən vəfat etmiş bir xəstə bu sözləri əbəs deməmişdi:
“Ey olan aləmə dost, mənə zindan gecələr”
“Nə dediyinizi anlayıram. Demək istəyirsiniz ki, yerdən oturmaq və yerdən çörək yemək dərin mədəniyyətsizliyin nişanəsidir. Lakin, yer.. O, insanın ayrılmalı olmadığı bu üzdəki vətənidir. Insan yerden baş qaldırıb va onu rədd etməməlidır. Tərsinə: xəlq olunduğu bir ovuc torpağı öz mənəvi çabasına qatmalıdır.
Şərqin insanı özünün yerə bağlılığını duyur va yarandığı torpağın qarşısında məmnuniyyətlə mütilik edir. Bu, yerdən qalan va insanı mayalandıran əbədi sirlə dolu bir cərayan kimidir. Ona göra da biz yerdə oturub namaz qılırıq va haçansa dönüb ona çevriləcəyimiz torpağa üzümüzü sürtürük.”