bir gemi çizdim ayrılıklardan
kağıtlar ıslandı
bir ağlamak ki sonra...
ayrılık yazıyorum şimdi durup dururken
o da ölülere benzer, yani yaşamaz
öylece tanımlar varlığını yoklukta
bir ağlamak ki sonra...
hiç yeri değilken anmanın
ne zaman bir sevincim olsa
dağ yolunda bir akşam buz içinde
elektrik tellerini keman eyleyip
düşüyor güzden kalan son yaprak da
bir ağlamak ki sorma...