Aşık olduğumuz kişiyi bazen o kadar büyütüyoruz ki zihnimizde, bir bakmışsın tanrı olmuş çıkmış. Ve aşkımıza karşılık bulamadığımızda bu sefer de yok ederiz, tanrıyı bir hamlede.
Rol yapar insanlarin çoğu "inanç" söz konusu olunca. Sanki bugünkü fikirlerine her zaman inanmiş gibi konuşurlar. Halbuki öyle değildir işin aslı. Nice mevsimlerden geçer insan büyürken; hem inanç, hem inançsızlık mevsimlerinden. Baska türlü nasıl evrilir ki zihin?