Halil Cibran ne güzel söylemiş :
Çocuklarınız, sizin çocuklarınız değil.
Kendini arayan Hayat'ın oğulları ve kızları onlar.
Onlara sevginizi sunabilirsiniz, düşüncelerinizi değil.
Çünkü onların kendi düşünceleri vardır.
Siz onlara benzemek isteyebilşrsiniz.
Ama onları kendinize benzetmeye çalışmayın sakın.
Çünkü hayat geriye gitmez, dün ile oyalanmaz.
Siz yaysınız, çocuklarınız ise sizden ileri atılmış diri oklar...
Ben nefsimi öyle terbiye ettim ki, önüme sayısız helva çeşitleri ile kebaplar koysalar ve ben gerçekten acıkmış olsam bile, başkalarının can attığı o nimetlere dönüp bakmam. Vaktinde ona (nefsime) vereceğim arpa ekmeği, vakitsiz vereceğim kebaplardan daha üstündür.
"Birileri istedi diye kalkıp oynanmam ben! Doğru, her türüne tutkunum dansın. Evde tek başına bile ederim. Ya da kafama uyan diğer ortamlarda. Ama zorlamayla olmaz bu iş, içimden gelmeli. Başkası değil, ben istemeliyim. Anlayacağınız, benim dansım seyirlik değil arkadaşlar. Yalnız kendim için dans eder, yanlız kendim için oynarım ben "