Kafama bir düşünce saplandı: Yaşamımda ilk kez, onca şair
tarafından dile getirilen, onca düşünür tarafından nihai bilgelik
olarak ortaya konan gerçeği gördüm. Gerçek: İnsanın özleyebileceği nihai ve en yüksek hedef, sevgidir. O anda, insan şiirinin ve
insan düşünce ve inancının vermesi gereken gizin anlamını kavradım: İnsanın sevgiyle ve sevgi içinde kurtuluşu. Dünyada hiç
bir şeyi kalmayan bir insanın, kısa bir an için de olsa, sevdiği insana ilişkin düşüncelerle ne kadar mutlu olabileceğini anladım.
Tam bir yalnızlık konumunda, insan kendini olumlu eylemle dile getiremediği, çektiği acılara doğru bir tavırla onurlu bir tavırla katlanmaktan başka yapacak hiçbir şeyi olmadığı zaman, sevdiği insana ilişkin içinde taşıdığı imgeye sevgiyle yoğunlaşarak
doyuma ulaşabiliyordu. Yaşamımda ilk kez, “Melekler, sonsuz
bir ilahi mutluluğa ilişkin düşüncede kayboldu,” sözlerinin anlamını kavradım