Derda
@Derda07
4 Haziran 1982
85 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
İnsanlığın İlk Mezhebi: Şiddetsizlik
Bugün sizi insanlık tarihinin en başına, o ilk büyük yol ayrımına götürmek istiyorum. Cevdet Said’in "Adem’in Oğlu Habil Gibi Ol" kitabıyla...
Çoğumuz
Bu harika kitap sadece bir tarih kitabı değil; beni adeta geçmişin bir rüyasına sürükleyen, farklı zamanların izlerini bugüne taşıyan bir yolculuktu. Endülüs şehirlerinin sokaklarında dolaşırken,
Kitabın yazarı İsveçli bir tarihçi, oryantalist, Anglikan din adamı ve akademisyen. Yani anlatılanlar, bugün “bazılarımızın” pek sevdiği Avrupalı’nın gözünden. Ne ilginçtir ki kendinden daha “iyi” görünene özenme hâli yalnızca bugüne özgü değil. Bundan bin yıl önce İspanya’da gençler, medeniyette çığır açmış Endülüslü Müslümanlar gibi olmak istedikleri için Hristiyan toplumları tarafından eleştiriliyordu.
Kitap özetle şunu söylüyor: Hristiyanlığın İslam’la Orta Çağ’daki karşılaşmasını bütün yönleriyle gördüğümüzde, İslam’ın Hristiyan dünyası üzerindeki etkisinin genelde kabul edilenden çok daha büyük olduğu açıkça ortaya çıkıyor. İslam, Batı Avrupa ile yalnızca maddi ürünleri ve teknolojik buluşları paylaşmadı; Avrupa’yı yalnızca bilim ve felsefe alanlarında düşünsel olarak teşvik etmedi. Aynı zamanda Avrupa’yı, kendisini yeniden tanımlamaya ve kendine dair yeni bir ilgi geliştirmeye zorladı.
Avrupa ise bu etkiye tepkiyle karşılık verdi: Müslümanların etkisini küçümsedi, Yunan ve Roma mirasına bağlılığını abarttı. Bugün biz de, benzer bir aşağılık kompleksiyle, kendi tarihsel mirasımıza sırt çevirip; tüm sahip olduklarını kana, vahşete ve sömürüye borçlu olan Batı’ya hayranlıkla bakmayı marifet sanıyoruz.
Kitap tek başına konuyu yüzeysel ele alıyor (sonuçta bir konferanslar dizisi ve dili oldukça sade). Ama Orta Çağ tarihi okumalarına destekleyici, ezber bozan bir metin olarak kesinlikle okunmayı hak ediyor.
Kalem ve Tüfek’ten sonra aynı yazara ait Zeytin Ağaçlarının Arasında kitabını da okudum. Mahmud Derviş’e ve Naci el-Ali’ye bir kez daha hayran kaldım.Başka değerli isimler tanıdım . Kitap, Filistin direniş edebiyatından güçlü portreler sunuyor; özellikle İsrail’in kuruluş döneminde yaşayan şairlerin hayat hikâyeleri, direnişleri, hapis ve sürgün deneyimleri çarpıcı biçimde anlatılıyor. Çoğu zaten öldürülmüş; şiirleri bile “tehdit” sayılmış. Okurken kalbim acıdı, çünkü birşey değişmedi o topraklarda hatta belki daha da kötüye gidiyor.
Okuma grubumuz ile kitabı yazarı eşliğinde tahlil edeceğimiz için ayrıca heyecanlıyım. Yazarın Siyonist Edebiyatından Portreler adlı bir kitabı daha var; ama açıkçası siyonizmin edebiyatını okumaya tahammülüm olmadığı için o kitabı es geçtim. Kitapların dili çok tatmin edici olmasa da konuyla ilgilenenlere tavsiyemdir.
“Mescidi Aksâ’yı gördüm düşümde
Götür Müslümana selam diyordu Dayanamıyorum bu ayrılığa
Kucaklasın beni İslâm diyordu.” diyor şair.
Bu kitabı yazarı ile tahlil etmek üzere @okumagrububizbize ile okudum .
İlk kıblemizin bulunduğu topraklar 1918’den bu yana işgal altında. Kalem ve Tüfek ise bu tarihten başlayarak İsrail’in kuruluşuna yani Nekbe’ye (Büyük Felaket) uzanan o karanlık süreçten direniş kareleri sunuyor bize. Kimisi eline silahını, kimisi kalemini alıyor; yıllarca bir arada yaşamış Müslüman ve Hristiyan Araplar, İngilizlerin ve Yahudilerin işgaline karşı elinden gelenle mücadele ediyor. Kadınlar da erkeklerle birlikte en ön safta; kalemleriyle, tüfekleriyle ve umuduyla ayakta durmaya çalışıyorlar. Her bir biyografide insanların mücadelesini, karşı tarafın acımasızlığını ve ihaneti tekrar tekrar okumak gerçekten çok ağır geldi. Yine de acı ve öfkemi diri tutmak için Filistin okumalarını önemli buluyorum. Özgür Filistin’i görebilmek ve Mescidi Aksâ’da özgürce şükür namazı kılabilmek duasıyla…
