YÜZBAŞI- (Doğrulur) Yepyeni bir haber ister misiniz?
(Daha çok eğilirler. Durak...)
YÜZBAŞI- Müjde çocuklar!..
(Büsbütün eğilirler. Durak...)
YÜZBAŞI- Allah var!.. Sevinin!..
(Herkes hayret tavrında. Herkes donmuş...)
ÜSTEĞMEN- Bu mu yeni haber?
YÜZBAŞI- Bu! Dünyanın en eski ve en yeni haberi! (Tek tek suratlara bakar) Kavrayamadınız mı? Her ân yeniden öğrenmişçesine öğrenin: Allah var! Hâlâ mı kavrayamadınız? Allah var diyorum! Şimdi öğrenmiş gibi öğrenin! Müjde Allah var!..
Yaşadıkça anlarız ki ne yapmak istiyorsak , ne yapabileceksek şimdiden başlamalıyız. Ancak "şimdi"ye hakimiz. Hayat , birbirinin peşi sıra geçen "şimdi"lerin toplamıdır. Her kaybolan "şimdi" bir daha gelmemek üzere geçip gitmiştir ve "şimdi" yi anlamayan, hayatı anlamaz. "Şimdilik durmak "değil ,"şimdiden başlamak" parolamız olmalıdır.(alıntı)