Güven ne kadar kırılgan bir kelime. Sanki yere düşse tüm harfleri teker teker bir kırılma sesi çıkaracakmış gibi narin. Bir taraftan da güçlü. Sanki bir sığınak gibi, koruyucu kalkan gibi
Belki de bu yüzden en çok onu kaybetmekten korkarız. Güven de birden bire kırılmaz aslında. Yavaş yavaş, usul usul incinir. Küçük ihmallerle, ihlallerle incelir, görmezden gelinenlerle zedelenir, “bir şey olmaz” denilen anlarda ise minik minik çatlar.
İhmaller çoğaldıkça o sığınağın duvarları da tutmaz olur.
İşin en zor yanı ne biliyor musun? Güven bir kere kırıldığında, onu onarmak bir nebze mümkündür belki ama eski haline döndürmek pek mümkün değildir. Çatlayan bir cam gibi düşün. Işık yine içeri girer ama içeri sızan ışık artık başka türlü kırılır.
O halde haydi uyan.
Güveni kurmanın da, korumanın da
emek ve özen istediğini unutmadan uyan.
Günaydın🧚♂️