Seninle ilgili yüzlerce anıyı, her karşılaşmamızı, her bekleyişi tekrar tekrar aklımdan geçiriyor, o küçük epizodları zihnimde bir tiyatro oyunu gibi yeniden canlandırıyordum.
Senden uzakta mutlu mesut yaşamak istemiyordum, bile isteye acı ve yalnızlık dolu bir dünyaya gömmüştüm kendimi. Bana alınan renk renk yeni elbiseleri giymiyordum; konserlere, tiyatroya gitmeyi ya da eğlenceli gezilere katılmayı reddediyordum. Sokağa da pek adım attığım yoktu; iki yıl yaşadığım o küçük şehrin on sokağını bile bilmediğimi söylesem inanır mısın sevgilim? Yas tutuyordum ben, yas tutmak istiyordum, mademki seni görmekten mahrumdum