Madame Tutli Putli
@DermanNNN
Göğe bakan bir kuyu...
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Çocuklar düştüklerinde etrafına bakarlar, kendilerini kaldıracak birini bulunca ancak ağlamaya başlarlar. Büyükler de öyle. Bir merhamet arayışı, bir dayanak bulma çabasıdır bu. Çünkü "acı başkasının tanıklığına muhtaçtır." Ve gözyaşı bunun sembolleşmiş dışavurumudur.
“benim içimde, daima var olacağını zannettiğim birçok şey yok oldu.”
“nasıl bir uçurum kusursuzluğuna ulaşmışım ki düşecek yerim bile kalmamış?”