Bir ırmak boyunca uzanmak, geçip gitmek, sularla birlikte akmak, kımıltısız telaşsız. Ölüm içimizde geviş getirirken, kendi kendine söylenip dururken...
Emil Michel Cioran
Yıllar boyu, gerçekte bir omur boyu, sona doğru yaklaştığımızda, saptamak için sadece son anları düşünmüş olmak, ne yararı olacak bunun! Ölüm düşüncesi öyle kolaylaştırıyor ki her şeyi, ölmenin dışında!
Uzun zamandır, oldum olası bu dünyanın bana lazım olmadığının bilincindeyim, ne yapacağımı bilemiyorum. Boş bir manevi gurura kapılmamın ve artık varoluşumun bana bozulmuş ve çürümüş bir ilahi gibi görünmesinin nedeni sadece ve sadece bu dur!
Sağlık bir iyiliktir kuşkusuz. Ama ona sahip olanlar bunun farkına varmadıkları gibi, onu her an yitirebileceklerinin de bilincinde değildir. Hiç kimse bir hastalığının bulunmamasının tadını çıkarmadığı için, sağlıklı olanların adil olan hiçbir cezası olmadığını abartmadan söyleyebiliriz.
Cennet dayanılır gibi değildi, yoksa ilk insan kendini ona alıştırmış olurdu. Bu dünya da ondan aşağı kalmaz, çünkü burada cenneti özlüyoruz ya da ondan başka bir şey umuyoruz. Ne yapmalı peki, nereye gitmeli? Hiçbir şey yapmayalım, hiçbir yere gitmeyelim. Hepsi bu kadar basit.