Benim adım Mina. İki ay önce Suriye’den, Hama’dan yola çıktık. Annem bana sıkı sıkı sarıldı. Yol boyunca hiç bırakmadı beni. Bazen yürüdük, bazen çok kalabalık otobüslere, tozlu kamyonlara bindik. Yollar hep çukurdu. Zıplaya zıplaya gidiyorduk. Ama annem beni hiç bırakmadı. Kalabalık insanlar hep bir şeyler konuştular. Otobüste, bazıları çok ağladı. Aslında ben de ağladım. Benim babamı öldürdüler Hama’da. Niye öldürdüler ben bilmiyorum, o zaman annem çok ağladı, ben de ağladım.
Ben babamın kızıyım, “Mustang” hayalleri külüstur bir belediye otobüsü nün altında son bulan adamın. İşçi bir kadın olarak girdim buraya. Hayatım boyunca hiç bir eyleme katılmadım ama bizim mahallenin başka bir yüzüyle tanıştım burada. Belki çok kalmam cezaevinde ama bu aktı ay bile kendimi tanımama yetti. Birde önemli birşey öğrendim burda ;kararlı ve cesur bir şekilde yürürsen bazen arabadan daha hızlı yol alabiliyorsun. Benim adım “Temizlikçi Nazo” bekle beni ankara…….