İnsan hayatta yalnız kendine ve kendi yarattıklarına itimat edebilir.O da her zaman değil.Kendinden ve kendi yarattıklarından vazgeçmen icap eden zamanlar da gelebilir.Gelir.
Bir tür soygun ganimetiydi nihayetinde zaman.Yağmalanmış bir şey.Biz onu dünyadan arakladığımızı sanarken,dünya ömrümüzden tırtıklardı.Biz ona yaslanıp bir şeylerin başlamasını beklerken ,o tüm varlığıyla bir şeyleri bitirmeye adanmıştı.Zekâyla kavranamayacak,bilmekle anlaşılamayacak,anlamakla hallolamayacak karışık işler…
Heyhat,zekâ tek başına işe yaramıyor.Hatta zekâ denen kibirli illet,çoğu kez işleri karıştırmaktan başka işe yaramıyor.Aklına güvenip gönlünden çelme yiyen herkes bunu bilir.Bilmenin beyhudeliğini bilen herkes…