Herkes bilir ki, mükemmelliğe giden yol taşlıdır ve erdem de bu yolda her zaman engellerle karşılaşır, günahı ve kötülüğüyse şans öylesine destekler ki, genç kız daha asansörün kapısına gelir gelmez kapılar açılır.
Hayatımızı gereksiz yere karmaşık laştırmak bu çağda en mahir olduğumuz işlerden biri gerek günlük hayatımız gerek inançlarımız gerekse en basit kararlarımız olsun neredeyse hiç birini sakin bir dimağ, iç huzuru ile bezenmiş bir ruh hali içinde yaşayamaz hale geldik.
İş garantisini veya diğerlerinin gözündeki prestiji öncelerken mutluluğu ikinci planda bırakmak, ne büyük bir bedeldir! Belki de o yüksek puanlı teknik mühendislik bölümlerinde ne sanatçılar ne edebiyatçılar ne düşünce adamları vardır ve sırf "yüksek puan" alabildikleri için, insanlık ebediyen onlardan mahrum kalacak; kendileri de hiç öyle olmamalarına rağmen, "sıradan" bir hayat sürecekler dir Bu telafi edilebilir bir kayıp mıdır?