Bazı günler, bilmem hangi meltemin sürükleyip getirdiği, benliğimdeki bilmem hangi kapıyla beraber açılan kimi anlarda, birden köşedeki bakkalın da bir tinselliginin olduğunu, o sırada bir çuval patatesin üzerine çıkmış, kapıya uzanmaya çalışan çırağın gerçekten de acı çekebilen bir insan olduğunu hissediveriyorum.
Bana öyle geliyor ki, hiç kimse başkalarının hakikaten var olduğunu tam olarak kabul edemez. Bir başkasının canlı olduğunu, tıpkı bizim gibi hissettiğini, düşündüğünü kabul edebiliriz; ama daima adı konulmamış bir fark, maddi bir engel olacaktır arada.