Ilayda Altintas
@Detevlin
Ankara Üniversitesi DTCF
Reklam
Ve adım atmadan yürüyebileyim, bakmadan görebileyim, kanatlarımın çıkmasını dilemeden uçabileyim.
Tanrı’dan dileğim - Tanrı var mı yok mu bilmesem de var olduğunu ve şu an bana kulak verdiğini ümit ediyorum - kendimle baş başa kalmaktan memnuniyet duymama bir daha asla izin vermesin. Birine ihtiyaç duymaktan hiç korkmayayım, acı çekmekten de, çünkü acının giremediği gri ve karanlık bir odadan büyük bir ıstırap yoktur şu hayatta.
Daha önce hiç görmediğim renkler görüyorum, gökyüzü adeta nefes alıp veriyor, bulutlar anlamını HENÜZ çözemediğim şekiller çiziyorlar, bunların bana özel mesajlar olduğuna eminim, bugünden itibaren bana yol gösterecekler. Kendimle barışığım ve dünyayı dışarıdan izlemiyorum: Ben dünyayım. Benden önce yaşamış ve genlerimde izlerini bırakmış herkesin bilgeliğini içimde taşıyorum. Hayallerimin ta kendisiyim.
Sanki bir kapıdan geçmişim ve tanıdığım herkesi geride bırakmışım, endişelerimi, bunalımlarımı ve şüphelerimi de. Hayat gözüme daha sade görünüyor, ama bir yandan da daha zengin, daha neşeli. Özgürüm.
Reklam