Ilayda Altintas
@Detevlin
Ankara Üniversitesi DTCF
Öğrenci
Ankara
15 Ağustos
890 okur puanı
Şubat 2019 tarihinde katıldı
Son kelimesini okudum, ayaklarımı sürüye sürüye masanın başına gelip oturdum ve başlıyorum işte kendimce yorumlamaya...
Düşünün ki daha görür görmez kitabı, sanki kırmıştı beni, doğru hissetmişim. Daimi olan bir Van Gogh merakımı değil gidermek daha da ilerletmiş bir haldeyim.
Daha ilk sayfalarının umut dolu, renkli, heyecanlı ve giderek renklerin azaldığını, sanki sayfaların grileştiğini görüyorsunuz. Bu kadar inancı yüksek, hatta öyle ki İncil'den devamlı alıntı yaparak motivasyonunu daha da yükselten birinin zamanla nasıl yıprandığını, nasıl hastalıklı bir ruh halinde olduğunu izledim. Günümüzde adı bu kadar revaçta olan birinin zamanında hak ettiğini asla görmemiş olması son derece üzücü.
Şayet okursanız, birçok kez şu cümlelere rastlarsınız; "Yine de umudumu yitirmedim...". Halbuki umut denen şey kalmamıştı artık onun içinde. Söylenenler doğru ise, yalnız yaşamaya başladığından beri senede sadece 6 sıcak yemek yiyebilmiş, tüm ihtiyaçlarının kardeşi tarafından karşılanan birinin şu an ticari bir obje olarak geçtiğimiz her sokakta, her defterin kapağında, çantaların ve bluzların baskılarında görmek beni öyle çok öfkelendiriyor ki... Son derece saygısız ve ucuzca bana kalırsa!
Geçirdiği tüm krizlerde, onu sayfaların içinden çıkarıp, kucaklamak istedim defalarca. Omuzlarından tutup, "Hayır, başardın, şu an herkes seni biliyor tüm eserlerin müzelerde, kendinden daha üstün gördüğün ressamlardan daha çok tanınıyorsun!" demekte istedim aynı zamanda.
Kardeşinden istediği tüm maddi yardımlardan kaynaklı mahcubiyeti de görebilirsiniz, başka ne şansı vardı ki...
Çok uzun zamanda okuduğumu da belirtmek isterim. Başucu kitabımdı benim, bitsin istemedim, kendime bu kadar yakın gördüğüm, çok çok iyi anladığım bir dostumu hızlıca tüketmek istemedim. Onun nasıl hissettiğini anlama
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
İncelemeyi yazmadan önce değinmek isterim ki konusunu öğrenmek istiyorsanız buradaki diğer tüm incelemeleri okumanızı tavsiye ediyorum ya da hiç yapamıyorsanız internette aratsanız bile konuya aşina olacaksınız. Ben sadece bana hissettirdiklerine değinmek istiyorum. unutmadan da bana ısrarla okutmaya çalışan kuzenime teşekkürlerimi sunuyorum çünkü devamlı erteliyordum.
Bazı kitaplar vardır ki bu kitaplar çoğunluktur içine girebilmenizi güçleştirir... Okursunuz ama sanki sadece yarım bırakmak istemediğinizdendir. Düşünün ki 184 sayfadan bahsediyorum ve anlaması zor bir dil değil asla, buna rağmen çok uzun bir zaman aldı kitabı okumam çünkü hem bu kadar hızlı bitmesini istemedim hem de sindirmem kolay olmadı. Beni gözyaşlarına da boğdu, yüzümdeki bir tebessüme de sebep oldu. Ama daha çok kalbimi acıttı! İçinde geçen bazı olayları anlayamazdım öncelerinde. Anlayabilmem için bu kitapla yaşamam gerekiyormuş olayları. Bana öğrettiklerinden teşekkür etmek istiyorum.
