Ve sen…
Saklı düşlerimin en tenha pervazında, sessizce solan o mahzun çiçeksin;
rüzgâr bile adını anmaya korkar, çünkü adın—unutuluşun bile utandığı bir hatıradır.
Zaman, sana dokunmaktan çekinir; solgunluğunda bir destanın kırık aynası gizlidir.
Ey gölgemin bile yüz çevirdiği o zarif hüzün,
sen, varlığın sükûtla sınandığı yerde, kalbimin son yankısısın.
DEVRAN SÜRGÜT