Bazı insanlar her şeyi fazla düşünüyor. bir mesajı, bir ihtimali, gelecek kaygısını, geç kalmışlık hissini...
sonra bir gün şunu fark ediyor insan:
hayatın en güzel şeyleri, sürekli kontrol etmeye çalışırken değil; biraz nefes aldığında geliyor.
çünkü gerçekten sana ait olan şeyin peşinden koşmana gerek kalmıyor bazen.
o zaten bir şekilde yolunu buluyor.
bu yüzden bazı dönemler sadece sakin kalmak gerekiyor.
kendini acele ettirmeden, eksik hissetmeden, "yetişmek zorundayım" baskısına kapılmadan...
çünkü insanın içi düzeldiğinde, hayatı da yavaş yavaş düzelmeye başlıyor.
taşlar yerine oturuyor.
kalp yorulmayı bırakıyor.
ve insan yeniden kendisi gibi hissediyor.
belki de şu an ihtiyacın olan şey, her şeyi çözmeye çalışmak değil; biraz kendine dönmek.