E.D
@Dgngnl
Öğrenci
Ankara
15 okur puanı
Aralık 2020 tarihinde katıldı
Puan vermedi
Kitap zeka seviyesi düşük hatta moron olarak tanımlanan Charlie’nin bir fare üzerinde denenmiş olan deneyin ilk insan kobayı olmasını ve bu süreçte zeka ve entellektüel seviyesindeki dramatik artışın Charlie’nin duygusal dünyasında yaşadığı deneyimleri konu ediniyor.
Charlie’nin kitabın ilk başından beri bu kadar yüksek bir içgörüsünün olması açıkçası beni şaşırttı ve kavram karmaşasını bu noktada yaşadım. Çünkü kendi eksiklerinin, hayatta aslında nasıl yer almasını gerektiğini biliyor ancak o bir moron ancak mesela Prof.Nemur ne kadar zeki olursa olsun kendisinin eksiklerini ve sosyal konumunu yanlış kullanan ve bu duruma karşı farkındalığı kendi entellektüel seviyesi içerisinde fazlasıyla düşük olan bir insan ancak o bir moron değil.
Charlie’nin dertlerinin zeka seviyesinin artışıyla daha insani ve daha duygusal olmasının normal bir insanın çocukluk-ergenlik-yetişkinlik geçişinin yansıması olarak verilmesi kitapta beni en çok etkileyen nokta oldu.
Yazarın cinselliğe yaklaşımı ve aşkı anlatış tarzı hayatın içinden, gerçekçi ve bir o kadar da duygusaldı.
Charlie her zaman eski Charlie’yi başka bir karakter gibi düşündü ancak aslında Charlie’yi asıl yapan oydu. Onun insan sevgisi ve hayatı yaşama arzusuydu çünkü bilgi, kültür, entellektüel olarak yüksek olmak duygular ve ruh olmadığı zaman kocaman işlevsiz bir yığın. Yaptığımız tüm işleri , konuşmaları, okuduğumuz kitapları yorumlamamızı farklı kılan bunlara kattığımız duygular ve ruhlardır. Aynı kitabı okuyan iki insanın farklı olmasını bu kılar ve Charlie saf bir şekilde bilginin oluşturduğu Charlie olduğu zaman duygusal dalgalanmalar yaşamasının sebebi insanların ona bir fabrika ürünü gibi davranması hatta kendisine karşı tutumunun dahi öyle olmasıydı. Ancak Charlie bu hatayı fark edip kendisinin de bir insan(aslında
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Hiç aynaya bakıp gördüğünüz şey sonucunda hayatınızın tamamen değişebileceğini düşündünüz mü?
Düşünün çünkü bu kitap bunu anlatıyor. Kendi görünüşünden gayet memnun olan Moscarda aynaya bakarken karısı burnun çarpık olduğunu söyler. Burnun çarpık olduğunu o an fark eden Moscarda varoluşu üzerine sorgulamalar yapar. Delirdiğini düşünür, çevresindeki insanlar da öyle.
Aslında neye göre delirmiştir kendisinden bihaber, kim olduğunu bilmeden, düşünmeden yaşayan insanlar normalse; doğru ve olması gereken şey Moscarda gibi delirmek değil midir?
Bazı kitapları hayatınızın her döneminde okuyabilirsiniz derler ya o bazı kitaplardan biri benim için bu kitap oldu.
Pandemi döneminde en çok ilgi duyulan "Veba" konusunu merak edip okuduğum bu kitap salgın hastalıktan çok tanrı hakkında sorgulama yapmama sebep oldu. Yazar vebayı tanrının verdiği bir ceza, ki bu konuda inanılmaz ters düşüyoruz; bitmesineyse tanrının verdiği bir mucize olarak ele alıyor ve beni yakalıyor çünkü ne ilaç ne tedavi hiçbir şey bitmesine sebep olmuyor. Veba birdenbire azalarak kendi kendine bitiyor. Bunu biraz araştırdığımda vebanın o kadar hızlı ve çabuk yayılması kendini engelledi yani kendi kendinin sonunu hazırladı cevabı kitapla fazlasıyla bağdaşıyor.
Kitapta fazlasıyla bizi ele alıyor. Yani Türkleri. Ne kadar kaderci bir millet olduğumuzdan dem vuruyor. Beni şaşırttı çünkü hiç tahmin ettiğim bir ünümüz değildi. Fazlasıyla kaderci olduğumuz şüphesiz ancak bunun bilinmesi en azından beni çok fazla şaşırttı.
Veba karşısında alınan önlemler, halkın içinde bulunduğu psikolojik durumlar, yaşanılan olaylar açısından hiç yabancı olmadığımız bu kitap şu zamanlarda bence okunmaya değer.
Şems Hikmet üst tabakadan kültürlü bir beyefendi. Birgün içinde her telden insan bulunan bir kayıkla Kâğıthane'ye gelir. Hüzünlü aşk burada başlar, bu beyefendi takımını eğlendirmeye gelen çingenelerden bir tanesi vardır ki yüzünün güzelliği sesine vurmuş. Hikmet Bey oracıkta aşık olur Ziba'ya. Ne çileliymiş ki bir çingeneye aşık olmuştu bu beyefendi.
Yazar bir aşk üzerinden ırk açısından da heterojen bir toplum kurarak halkın bakış açısını eleştiriyor. İleri görüşlülüğü de cabası onun görüşüne göre ileride insanın ırkı önemsiz olacaktır. Her ne kadar evet artık böyle yaşıyoruz desek de maalesef yüzyıllar öncesindeki Ahmet Mithat'ın eleştirisine bizler de maruz kalıyoruz. Sanırım toplumumuz azıcık bile kendi edebiyatını okusa çağ atlayacak çünkü çoğu toplumu eleştiren yazarlar yüzyıllardır aynı şeyden bahsedip duruyorlar biz halkta onları yüzyıllardır görmez, duymazdan geliyoruz. İnsanların kendi evlerine göstermedikleri ilgiyi başka eve yöneltmesini, dedikoduları çok güzel gözler önüne sererek eleştiriyor ve bu tarz şeylerin sonunun ne kadar kahredici bitebileceğini gösteriyor.
Bu yüzden bu kitaba trajedik aşk eleştirisi demek yanlış olmaz diye düşünüyorum.
Askerlik kavramını derinden irdeleyen bu kitap ulusu için ölüme giden 300 aşklı adamın ve küçücük hayatına aşkı, tacizi, şiddeti ve en önemlisi evsiz kalmayı sığdırmış bir kölenin öyküsü.
Düşmanı nasıl yeneceklerini çok iyi bilen, acımasızca eğitilen bir topluluk olan Ispartalılar'ın Persler ile olan savaşındaki acı dolu sahneleri okumak benim açımdan pek keyifli olmadı. Ancak bu yüzyıldan sonra sıcak savaş görmek çok güzel bir şekilde imkansızken, yine de insan merak ediyor; bir insan nasıl öldürür, nasıl korkusuzca düşmanın önüne atılır. İşte bu merakı giderecek bir kitap.
Öğrencilerine savaş boyunca korkunun pozitif karşıtının aramasını ve savaş sonunda bulacaklarını söyleyen Dienekes savaş sonunda kendisi bulur; korkunun karşıtı aşktır.
